ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ-
ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 2/4

Στο γενικό συμβούλιο της ΟΕΝΓΕ στις 4/3 αναγνωρίστηκε κατά πλειοψηφία το νομοθέτημα Αβραμόπουλου ως κλαδική σύμβαση των νοσοκομειακών γιατρών. Μετά από ένα τρίμηνο παζαριών με το υπουργείο, σφαξίματος της σύμβασης της 1/12/08 και δυναμικών απεργιακών κινητοποιήσεων των γιατρών σε όλη τη χώρα, το προεδρείο ΔΗΚΝΙ-ΠΑΣΚ με την ‘ανέλπιστη’ συναίνεση της ΑΕΓ(ΣΥΝ) Αθήνας επιχείρησε να βάλει τέλος στην ανταρσία στα νοσοκομεία, αποδεχόμενο την τελική πρόταση ως συλλογική σύμβαση. Παρά τις δυναμικές παρεμβάσεις εκπροσώπων τοπικών ενώσεων και των παρατάξεων ΝΥΣΤΕΡΙ και ΑΡΣΙ για την απόρριψη του εκτρώματος και τη συνέχιση της σύγκρουσης με το υπουργείο, υπερψηφίστηκε το πλαίσιο της ΑΕΓ Αθήνας που κατέθεσε συνδικαλιστής του ΣΥΝ από τον Ευαγγελισμό και στηρίχτηκε με ανακούφιση από Τσούκαλο-Λαοπόδη.

Το τροποποιημένο νομοθέτημα ‘έκανε γαργάρα’ τις 2500 προσλήψεις για το 2010, αφήνει σε εκκρεμότητα την πληρωμή των εφημεριών για συναδέλφους που υπερβαίνουν το πλαφόν του αρεοπαγίτη και καταργεί τη δημοκρατική και επιστημονική εξέλιξη, καθιερώνοντας 4 βαθμίδες ειδικών, με ισόβιους συντονιστές διευθυντές διορισμένους από τη διοίκηση και το κράτος.

Παράλληλα με το παράθυρο του 20% των προσλήψεων, γαλάζια στελέχη του ιδιωτικού τομέα (καμάρι του Αβραμόπουλου) θα μπορούν να μεταπηδήσουν στη διεύθυνση κλινικών του ΕΣΥ, κάτω από την αυστηρή εποπτεία του κράτους στα συμβούλια κρίσης και τα συμβούλια προσλήψεων. Οι αρχικές αυξήσεις πετσοκόφτηκαν, ενώ δεν καθιερώθηκε το αφορολόγητο για των άνω των 4 και 6 εφημεριών για ειδικούς και ειδικευόμενους αντίστοιχα. Αντίστοιχα οι προσλήψεις 5500 νοσηλευτών παραπέμφθηκαν στους καλένδες της 3ετίας.

Είναι προφανές πως ό,τι θετικό κατοχυρώθηκε στο νόμο προέκυψε από τις δυναμικές κινητοποιήσεις των νοσοκομειακών γιατρών, που συγκρότησαν ένα νέο κίνημα για δημόσια και δωρεάν υγεία, κόντρα στις επιθέσεις και της περικοπές της κυβέρνησης. Και θα χρειαστεί να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο για να διασφαλίσουμε τις αυξήσεις, τις άμεσες προσλήψεις στα νοσοκομεία και τα Κ.Υ και να αποτρέψουμε τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της υγείας, συντονισμένοι με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στο ΕΣΥ.

Σε αυτό πνεύμα το ΝΥΣΤΕΡΙ απέρριψε το νόμο Αβραμόπουλου, πρότεινε συνέχεια των κινητοποιήσεων και συμμετοχή στην απεργία στις 2/4 της ΓΣΕΕ, κατεβάζοντας κοινό πλαίσιο με την ΑΡΣΙ.

Για ακόμη μια φορά φανερά προβληματική αποδείχτηκε η στάση της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Η ΑΕΓ(ΣΥΝ) ακόμη και την τελική στιγμή αναγνώριζε "θετικά και αρνητικά" στο νόμο, ενώ στις κρίσιμες καμπές των κινητοποιήσεων στάθηκε στα δεξιά του κόσμου και πίσω από τις διαθέσεις του – κλείσιμο των κινητοποιήσεων το Νοέμβρη, υποχώρηση από τις αποφάσεις του συνεδρίου, κόντρα στις προτάσεις για κλιμάκωση με απεργίες διαρκείας ( βλ. ΕΝΙΘ), ενώ η "ρεαλιστική" πτέρυγα έτρεξε να δώσει σωσίβιο στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και το υπουργείο.

Από την άλλη η ΔΗΠΑΚ(ΚΚΕ), μακριά από το κίνημα και τις κινητοποιήσεις, επέμεινε στη γραμμή "εμείς σας τα λέγαμε" και "αγώνας γίνεται μόνο με το πλαίσιό μας", κηρύττοντας την παθητικότητα, την ηττοπάθεια των αγώνων, πρακτικές που μόνο βοήθεια προσφέρουν στη στριμωγμένη κυβέρνηση του Καραμανλή.

Το επόμενο διάστημα οι μάχες είναι κρίσιμες μπροστά στην κρίση του καπιταλισμού και τις αντεργατικές επιθέσεις. Την ίδια ώρα που ο Καραμανλής καλύπτει τις "μαύρες τρύπες" των τραπεζών και των κερδοσκόπων της αγοράς με πακέτα δις ευρώ, προετοιμάζει απολύσεις και κλεισίματα, περικοπές δαπανών και τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων, το κίνημα των νοσοκομειακών Γιατρών απέδειξε ότι οι εργαζόμενοι έχουμε ένα άλλο σχέδιο- διεκδικούμε τον πλούτο από τις σπατάλες των καπιταλιστών και των εξοπλισμών για τις δικές μας ανάγκες εδώ και τώρα. Είναι μάχες που ήδη έχουν ξεκινήσει και χρειάζεται να τις οργανώσουμε και να τις κλιμακώσουμε. Για αυτό μια νέα αντικαπιταλιστική αριστερά είναι αναγκαία όσο ποτέ και στο χώρο της υγείας, κόντρα στους κοινοβουλευτικούς συμβιβασμούς και την ηττοπάθεια. Καιρός να τη δυναμώσουμε.

ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΨΟΥΝ!

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ
• ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ
• ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ
• ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
Η κοροϊδία του Αβραμόπουλου έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η κατάθεση της Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στη βουλή διέλυσε κάθε αυταπάτη για τα σχέδια της κυβέρνησης. Οι "αυξήσεις" είναι μειωμένες κατά ~50€ στους ειδικευόμενους και ~100€ στους Διευθυντές, δεν γίνεται αναφορά στο αφορολόγητο των άνω των 4 εφημεριών, δεν αναφέρεται ότι η σύμβαση είναι ετήσια και λήγει στις 31/12/2009. Αυτό σημαίνει ότι δεν προκύπτει και η συμφωνημένη νέα διαπραγμάτευση του μισθολογίου και της επόμενης Σύμβασης για το 2010, ενώ δεν υπάρχει αναφορά για τις 2500 προσλήψεις γιατρών (της 2ης φάσης, του 2010). Πίσω από τις διακηρύξεις για το «τέλος στις μεγάλες εκκρεμότητες του χώρου της υγείας», η πραγματικότητα είναι ότι ο Αβραμόπουλος όχι μόνο εξαπατά τους γιατρούς με την αθέτηση της υπογραφής του, αλλά μπλοκάροντας τώρα κάθε δυνατότητα για πραγματική αναβάθμιση του ΕΣΥ ανοίγει το δρόμο για τις μελλοντικές επιθέσεις στη δημόσια υγεία .
Kαι δεν είναι μόνο ο Αβραμόπουλος. Το τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης της κυβέρνησης (δηλαδή πάγωμα προσλήψεων, περικοπές σε υγεία και παιδεία, μηδενικές αυξήσεις και ιδιωτικοποιήσεις) είναι μια ομολογία αποτυχίας αλλά και μια κήρυξη πολέμου στους εργαζόμενους και στο κράτος πρόνοιας. Αυτό που προσπαθούν είναι να φορτώσουν τα βάρη της δικιάς τους κρίσης στις πλάτες μας. Και για αυτό καταφεύγουν στην καταστολή στέλνοντας τα ΜΑΤ στη νεολαία, τους αγρότες και τους εργαζόμενους, αλλά και στην ωμή αθέτηση συμφωνίας όπως κάνει τώρα ο Αβραμόπουλος κηρύσσοντας ουσιαστικά τον πόλεμο στους νοσοκομειακούς γιατρούς.
Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Αυτός που ανάγκασε τον Αβραμόπουλο να υποσχεθεί την υλοποίηση έστω και ενός μέρους των αιτημάτων μας δεν ήταν άλλος από το κίνημα των νοσοκομειακών γιατρών, που με τη μαζικότητα και την αποφασιστικότητά του στρίμωξε το υπουργείο. Η αναστολή των κινητοποιήσεων το Νοέμβρη τους έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσουν χρόνο και να επιχειρούν τώρα να περάσουν στην αντεπίθεση. Τώρα είναι η ώρα να πιάσουμε το νήμα του αγώνα και να μετατρέψουμε την οργή μας σε ανυποχώρητο κίνημα διαρκείας σε όλα τα νοσοκομεία. Έναν αγώνα μέχρι τη νίκη που είναι η ψήφιση της σύμβασης όπως αυτή υπογράφτηκε ανοίγοντας έτσι το δρόμο για να επιβάλουμε και τη γρήγορη εφαρμογή της. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι αν δεχτούμε τώρα την «κλοπή» δεν θα ξαναπροσπαθήσουν πολύ σύντομα να πάρουν πίσω ό,τι θα έχει απομείνει από τη σύμβαση.
Είναι η ώρα της κλιμάκωσης. Το πρώτο βήμα είναι η εφαρμογή των προγραμμάτων εφημεριών, όπως μαζικά κατατέθηκαν και πάλι, για να κάνουμε πράξη το εφημεριακό κραχ. Το δεύτερο και πιο αποφασιστικό βήμα είναι η απεργιακή κλιμάκωση. Η 48ωρη απεργία της ΟΕΝΓΕ (12 και 13/2) είναι η αρχή. Να τη μετατρέψουμε σε ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ κλείνοντας τα τακτικά χειρουργεία, τα εξωτερικά ιατρεία και αναστέλλοντας κάθε προγραμματισμένη εισαγωγή, ραντεβού η εξέταση, μπλοκάροντας έτσι συνολικά τη λειτουργία των νοσοκομείων. Απέναντι σε κάθε προσπάθεια εκβιασμού, εκφοβισμού και ποινικοποίησης να απαντήσουμε με τη συλλογική μας δράση. Ταυτόχρονα χρειάζεται καθημερινό πρόγραμμα κινητοποιήσεων με συγκεντρώσεις στις πύλες, πορείες, συνελεύσεις, περιοδείες, ενημέρωση των ασθενών.
Απαραίτητη είναι η οργάνωση από τα κάτω και ο συντονισμός. Η συγκρότηση απεργιακών επιτροπών σε κάθε νοσοκομείο είναι ζωτικής σημασίας για την ενημέρωση, την περιφρούρηση και τον έλεγχο του προσωπικού ασφαλείας. Ταυτόχρονα χρειάζεται ο συντονισμός των νοσοκομείων σε κάθε πόλη και πανελλαδικά, να συγκροτηθεί και πάλι ένα πανελλαδικό συντονιστικό και να αποφασιστεί πανελλαδικό συλλαλητήριο. Εξίσου σημαντικό είναι να έχουμε τη συμπαράσταση και να συντονιστούμε με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στα νοσοκομεία αλλά και με όλους τους εργαζόμενους που παλεύουν ενάντια στις απολύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λιτότητα. Μπορούμε να χτίσουμε ένα πλατύ μέτωπο που θα δώσει στην κυβέρνηση των απατεώνων την απάντηση που της αξίζει.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΕΠΙΜΕΝΕΙ - ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Το μαζικό κίνημα των νοσοκομειακών γιατρών σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας, που εκφράστηκε με τις μεγαλύτερες συνελεύσεις της τελευταίας δεκαετίας και την κατάθεση από τη συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών προγραμμάτων με 2 εφημερίες για τους ειδικούς και 4 για τους ειδικευόμενους, αποτέλεσε την μεγαλύτερη απειλή των τελευταίων χρόνων για το υπουργείο υγείας. Πολύ περισσότερο το επικείμενο εφημεριακό κραχ απειλούσε να τινάξει στον αέρα τη λειτουργία των νοσοκομείων και να γίνει ένα πολύ μεγάλο αγκάθι για την κυβέρνηση του Καραμανλή. Οι νοσοκομειακοί γιατροί είχαν τη δυνατότητα να γίνουν οι σημαιοφόροι ενός πλατύτερου μετώπου ενάντια στην πολιτική της ακρίβειας, των ιδιωτικοποήσεων, των απολύσεων και των δώρων στους τραπεζίτες ξεσηκώνοντας όλους τους κλάδους και τους εργαζόμενους που δίνουν τη μάχη απέναντι στην κυβέρνηση.
Οι κινήσεις του Αβραμόπουλου και της κυβέρνησης έδειχναν τον πανικό τους. Εκεί που μέχρι πριν δεν υπήρχε πρόβλημα ξαφνικά ο υπουργός αναγκάστηκε να παραδεχτεί το «δίκαιο» των αιτημάτων μας, τα κονδύλια ως δια μαγείας βρέθηκαν και μάλιστα με το πράσινο φως του ίδιου του Καραμανλή και μέσα σε δύο βδομάδες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν δύο φορές. Αυτή η καταρχήν υποχώρηση της κυβέρνησης χωρίς καν να ξεκινήσουν οι κινητοποιήσεις είναι μια πρώτη νίκη των συνελεύσεων και της βάσης των νοσοκομειακών γιατρών που έδειξαν την αποφασιστικότητά τους να δώσουν τη μάχη.
Στην ηγεσία αυτής της μάχης βρέθηκε η αριστερά. Επί δύο χρόνια ο Αβραμόπουλος προσπαθούσε όχι μόνο να αποφύγει τις αυξήσεις και τις προσλήψεις αλλά προσπάθησε πέρυσι να επιβάλει επίδομα εφημερίας έχοντας τη συμφωνία του Τσούκαλου (ΔΑΚΕ) και του Λαοπόδη (ΠΑΣΚΕ). Οι επισχέσεις της προηγούμενης άνοιξης ανέτρεψαν το σκηνικό και το έκτακτο συνέδριο του Ιούνη αποτέλεσε την ταφόπλακα αυτών των σχεδίων. Ταυτόχρονα ο ορισμός της διαπραγματευτικής ομάδας από το συνέδριο έβαζε στο πλάι τον Τσούκαλο και το Λαοπόδη και έδινε την πρωτοβουλία των κινήσεων στην αριστερά και με σημαία τα 1600 ευρώ και τις προσλήψεις άνοιγε το δρόμο για μια κατά μέτωπο σύγκρουση με το υπουργείο και την κυβέρνηση. Το μέτωπο ΑΕΓ-ΑΡΣΙ-ΝΥΣΤΕΡΙ και ενός κομματιού της ΠΑΣΚΕ ήταν αυτό που έδινε τον τόνο και κέρδιζε με συντριπτική πλειοψηφία τις συνελεύσεις.
Δυστυχώς στην πιο κρίσιμη στιγμή η αριστερά επέλεξε το συμβιβασμό με τον Αβραμόπουλο. Με τις ψήφους της ΔΑΚΕ, της ΠΑΣΚΕ και τις ΑΕΓ (ΣΥΝ) το Γενικό Συμβούλιο της 5/11 αποφάσισε την αποδοχή της νέας πρότασης Αβραμόπουλου και την αναστολή των κινητοποιήσεων «ως ένδειξη καλής θέλησης και για να διευκολύνουμε τη διαπραγμάτευση». Ήταν το καλύτερο δώρο για την κυβέρνηση. Την επόμενη κιόλας μέρα, την ώρα που η Αυγή έγραφε «αποδέχονται οι γιατροί την πρόταση του υπ. Υγείας για το ωράριο», ο Αβραμόπουλος έβγαινε ως θριαμβευτής στα κανάλια για να πανυγηρίσει την «ιστορική συμφωνία» μην περιμένοντας καν τις αποφάσεις των συνελεύσεων που υποτίθεται «θα είχαν τον τελευταίο ρόλο». Ο Νοέμβρης αντί για μήνας της σύγκρουσης και των μαζικών κινητοποιήσεων μετατράπηκε σε μήνα «εντατικής διαπραγμάτευσης». Την ώρα που ο Τσούκαλος και ο Λαοπόδης μαζί με τους συνδικαλιστές της αριστεράς θα κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον πιο αναξιόπιστο υπουργό (όπως περίτρανα έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια) για να καθορίσουν τις λεπτομέρειες και τις εγγυήσεις της κυβέρνησης, η βάση των γιατρών θα περιμένει παροπλισμένη να… ξανακινητοποιηθεί αν η διαπραγμάτευση καταλήξει φιάσκο. Όσο και να ορκίζονται κάποιοι για τη δύναμη των συνελεύσεων και της βάσης στην πιο κρίσιμη στιγμή επέλεξαν να αφοπλίσουν τον κλάδο από το πιο ισχυρό μας διαπραγματευτικό χαρτί που είναι οι κινητοποιήσεις κάνοντας μάλιστα συμμαχία με αυτούς που πριν 6 μήνες ήταν έτοιμοι να αποδεχτούν την επιβολή του επιδόματος εφημέρευσης.
Στην ουσία ο «ρεαλισμός» των αριστερών ηγεσιών αυτό που εκφράζει είναι η υποτίμηση του κινήματος και της βάσης των νοσοκομειακών γιατρών. Οι απόψεις πως μια κατά μέτωπο σύγκρουση τώρα θα έφερνε τη διάσπαση και την ήττα αγνοούν το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια υπήρξε σε μαζική κλίμακα η αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να κερδίσουμε και πως η μαζική συμμετοχή των ειδικευόμενων έβγαζε μια νέα γενιά γιατρών αποφασισμένη να δώσει τη μάχη μέχρι τέλους. Η μαζικότητα των συνελεύσεων είχε όλα τα φόντα να μετατραπεί σε ένα δυναμικό κίνημα στα νοσοκομεία και στους δρόμους με ομάδες περιφρούρησης, συντονιστικά, καθημερινές συνελεύσεις, πορείες και χάπενινγκς αλλά και με καθολική απεργία αν αυτό ήταν απαραίτητο. Είναι απαράδεκτο οι συνδικαλιστές της αριστεράς να κατηγορούν από το βήμα των συνελεύσεων τον κόσμο γιατί «πρώτη φορά συμμετείχε σε συνέλευση τώρα και που ήταν όλα αυτά τα χρόνια» παραβλέποντας το γεγονός ότι αν δεν είχε κινητοποιηθεί αυτός ο κόσμος ο υπουργός δε θα συζήταγε καν μαζί μας. Η λογική αυτή σημαίνει πως η βάση είναι ο πρωταγωνιστής αλλά μόνο μέχρι ενός ορίου, ξαφνικά οι συνελεύσεις είναι συναισθηματισμός και πρέπει να κάνουν στο πλάι.
Την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία ξεκινούνε κινητοποιήσεις και που το παράδειγμα του Αττικού έδειξε πως αυτός ο συντονισμός είναι εφικτός και αποτελεσματικός, εμείς σταματάμε τον αγώνα. Πολύ περισσότερο που μια σειρά κλάδων συζητούν να ξεκινήσουν απεργία διαρκείας (εκπαιδευτικοί) και άλλοι βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις (Δήμοι, Ολυμπιακή, Altec, Ziemens, Λαναράς, λιμάνια, συγκοινωνίες), είχαμε τη δυνατότητα να συντονιστούμε μαζί τους και να γίνουμε η αιχμή του δόρατος απέναντι στην κυβέρνηση. Είναι αστείο να ισχυρίζονται κάποιοι ότι το να ζητάς 1600 ευρώ είναι πρόκληση για τους υπόλοιπους εργαζόμενους, την ώρα που η μάχη των αυξήσεων απέναντι στην ακρίβεια είναι η αυτό που ενώνει όλους τους κλάδους και αποτελεί την πραγματική απάντηση των εργαζόμενων στην κρίση του συστήματος. Η αριστερά δεν μπορεί να αποδέχεται τα επιχειρήματα της κυβέρνησης (περί προνομιούχων στρωμάτων που είναι άπληστα) όταν όλος ο κόσμος καταλαβαίνει πως υπάρχουν τα χρήματα να ικανοποιηθούν τα αιτήματα, όχι μόνο των γιατρών αλλά όλων των εργαζόμενων, αλλά η κυβέρνηση επιλέγει να τα δίνει στους τραπεζίτες.
Η μοναδική αυτή συγκυρία της πιο αδύναμης κυβέρνησης και του πιο μαζικού και αποφασιστικού κινήματος δυστυχώς δεν οδήγησε σε μια κλιμάκωση αλλά σε συμβιβασμό και αφοπλισμό του κινήματος. Η λογική της οικονομίας δυνάμεων και των σταδιακών διεκδικήσεων αγνοεί το γεγονός ότι οι ανατροπές και οι νίκες των εργαζόμενων γίνονται με κινηματικούς όρους την ώρα που έχουμε τη δύναμη και η κυβέρνηση βρίσκεται σε αδιέξοδο όχι μετά από ένα χρόνο που πιθανόν τα πάντα θα είναι διαφορετικά.
Δυστυχώς η αριστερά επέλεξε να είναι ο σοβαρός και υπεύθυνος συνομιλητής του υπουργού ακολουθώντας τις υποδείξεις του Αβραμόπουλου ότι «μπορείται να πείσετε τους συναδερφους σας ότι το συμφέρον τους είναι να δεχτούν την πρόταση» και βγάζοντας στην πράξη την κυβέρνηση από το αδιέξοδο. Η απάντηση της βάσης σε πείσμα της επίσημης αριστεράς αλλά και της αναποφασιστικότητας ενός κομματιού της ριζοσπαστικής αριστεράς (που ενώ διακήρυτε «όλη η εξουσία στις συνελεύσεις» δεν έβαζε καθαρή πρόταση ενάντια στο συμβιβασμό) ήταν σε πολλές περιπτώσεις η απόρριψη της εισήγησης της ΟΕΝΓΕ , ενώ σε άλλες η καταγραφή μιας ισχυρής μειοψηφίας αποφασισμένης να δώσει τη μάχη ως το τέλος. Γι’ αυτό και χρειάζεται να χτίσουμε σε κάθε νοσοκομείο όπως και σε κάθε άλλο εργατικό χώρο τα δίκτυα της βάσης που θα οργανώνουν τις μάχες και θα αποτρέπουν τους συμβιβασμούς των ηγεσιών ξεπερνώντας τους ρεαλισμούς της επίσημης «αριστεράς».